استانداردهای ایمنی و استفاده برای تنظیم کننده های رشد گیاه

اکثریت قریب به اتفاق تنظیم کننده های رشد گیاهی (PGRs) که به عنوان آفت کش ها تنظیم می شوند، به عنوان سمیت کم یا ناچیز طبقه بندی می شوند. آنها با سرعت چند گرم یا حتی میلی گرم در مو (تقریباً{1}} هکتار) استفاده می شوند، هم در گیاه و هم در محیط زیست به سرعت تخریب می شوند و سطح باقیمانده بسیار پایینی به جا می گذارند. سالها آزمایش تأیید می کند که سطوح باقیمانده PGR در کشور من با استانداردهای ایمنی مطابقت دارد. PGR ها سلول ها، بافت ها و اندام های گیاهی را با اتصال به گیرنده های هورمون گیاهی هدف قرار می دهند. از آنجایی که حیوانات و انسان‌ها فاقد این گیرنده‌های خاص هستند-و از آنجا که ساختارهای شیمیایی و مکانیسم‌های عمل PGRs کاملاً با هورمون‌های حیوانی متفاوت است-در حیوانات یا انسان‌ها باعث بلوغ زودرس نمی‌شوند.

 

کاربرد مناسب کلید تضمین ایمنی و کارایی PGR ها است. آنها باید دقیقاً مطابق با دوز، زمان بندی و روش های مشخص شده روی برچسب های مورد تایید وزارت کشاورزی استفاده شوند. مانند داروها، غلظت و زمان استفاده از PGR بسیار مهم است: غلظت های پایین باعث رشد می شود، در حالی که غلظت های بالا ممکن است گیاه را مهار یا حتی از بین ببرد. استفاده در دوره بلافاصله قبل از برداشت ممنوع است تا اطمینان حاصل شود که بقایای محصولات کشاورزی مطابق با استانداردهای ایمنی ملی است. PGR ها به جای جایگزینی برای نیازهای اساسی رشد مانند مواد مغذی، آب، نور و دما، به عنوان ابزاری برای افزایش عملکرد عمل می کنند.

 

خطرات قرار گرفتن در معرض رژیم غذایی مرتبط با PGR ها بسیار کم است. داده‌های پایش واقعی نشان می‌دهد که سطوح باقیمانده حداقل است، با سطح قرار گرفتن در معرض عموماً زیر 1٪ از دوز مرجع ایمن باقی می‌ماند. سطوح باقیمانده را می توان از طریق اقداماتی مانند نگهداری، شستشو، پوست کندن و پخت و پز کاهش داد.

 

استفاده نادرست از PGR ها می تواند منجر به سمیت گیاهی شود. برای مثال، استفاده نادرست از فورکلرفنورون در مرحله گسترش هندوانه ممکن است باعث شکافتن میوه شود. استفاده از کلرید کلرمکوات در مراحل اولیه رشد پنبه ممکن است رشد را متوقف کند و در نتیجه رشد گیاهان متوقف شود. استفاده از غلظت بیش از حد نیتروفنولات سدیم و نفتالین استیک اسید (NAA) در مرحله میوه جوان درختان هلو ممکن است باعث ریزش میوه شود. و استفاده از غلظت بیش از حد اتفون در انگور ممکن است باعث ریزش توت شود. علاوه بر این، روش‌های کاربرد نامناسب (مانند فرو بردن ناهموار میوه‌ها) یا اختلاط خودسرانه تنظیم‌کننده‌های مختلف می‌تواند منجر به رشد غیرعادی، بدشکلی یا حتی مرگ محصول شود.

شما نیز ممکن است دوست داشته باشید

ارسال درخواست