مفاهیم اساسی کنترل آفات با استفاده از آفت کش ها
آفت کش های زیستی دسته ای از آفت کش ها هستند که از موجودات زنده یا متابولیت های آنها برای کشتن یا سرکوب آفات کشاورزی استفاده می کنند. آنها با آفت کش های شیمیایی معمولی که معمولاً با آنها مواجه می شوند متفاوت هستند. در سطح سیاست، آفت کش های زیستی به طور فعال تشویق می شوند. وزارت کشاورزی و امور روستایی کشور من یک سیاست "کانال سبز" را برای ثبت آنها اجرا کرده است و سموم زیستی بیش از 75٪ از کل ثبت سموم جدید تایید شده در پنج سال گذشته را تشکیل می دهند.
آفت کش های زیستی با ویژگی بالا، سازگاری با محیط زیست و تمایل کم به ایجاد مقاومت در برابر آفات مشخص می شوند. ویژگی بالای آنها به این معنی است که آنها معمولاً بیماری ها یا آفات خاص محصول را برای سرکوب یا کنترل مورد هدف قرار می دهند، در حالی که عملاً هیچ تأثیری بر موجودات{1} غیر هدف مانند انسان و دام ندارند. آنها دوستدار محیط زیست هستند زیرا تمایل دارند در طول استفاده به طور طبیعی متابولیزه یا تخریب شوند و خطر باقیمانده آفت کش ها و تجمع زیستی را به حداقل برسانند. علاوه بر این، آنها کمتر احتمال دارد که مقاومت را ایجاد کنند زیرا حالت های پیچیده عمل آنها باعث می شود که آفات به سرعت ایمنی را ایجاد نکنند.
با توجه به ثبت و مقررات، آفتکشهای زیستی از معافیت یا کاهش در برخی الزامات دادههای زیستمحیطی و سمشناسی در مقایسه با آفتکشهای شیمیایی بهره میبرند. آنها همچنین شامل دوره های آزمایش اثربخشی کوتاه تر و هزینه های ثبت نام کمتر هستند.
آفت کش های زیستی عمدتاً شامل آفت کش های میکروبی، آفت کش های گیاهی و فرمون های حشرات می باشند. آفتکشهای میکروبی از میکروارگانیسمهای زنده-مانند باکتریها، قارچها و ویروسها-بهعنوان عوامل فعال استفاده میکنند. نمونههای آن شامل Bacillus thuringiensis (یک باکتری) و Metarhizium (یک قارچ) است.






